วันพรุ่งนี้ ห้องเรามีเลี้ยงส่งพี่ (สธ.รุ่น 22) เห็นพวกพี่ๆเค้า ก็นึกถึงบทความนี้ขึ้นมา เคยอ่านมาครั้งหนึ่งแล้ว ...ไม่รู้สึกอะไร ไม่ค่อยเข้าใจ ....แต่เชื่อว่า สักวันหนึ่งเมื่อเราอยู่ตรงจุดนั้น เราคงจะเข้าใจมันมากกว่านี้^^
"จบ ม.6"
เด็ก ม.6 ทั้งหลาย จะไม่โดดเรียนกันเลย น่ารักกันจังน๊ะ……. ทั้งที่แต่ก่อน ไม่ยอมเข้าเลย
เกือบทุกคนรักวิชาศิลปะกันเป็นพิเศษ ละเลงแม้แต่เสื้อนักเรียน
….. ทั้งที่แต่ก่อน เปื้อนนิดหน่อยก็ไม่ได้
บางคนถึงกับยอมตัดผมเข้าห้องปกครอง ……… ไปแก้คุณลักษณะอ่ะ
……. ทั้งที่แต่ก่อน วิ่งหนีกันทั้งน้าน
ดูบอร์ดหน้าหอปะชุมอย่างตั้งใจ
…….. ทั้งที่แต่ก่อน เดินผ่านเฉยๆ ไม่คิดแม้แต่จะหันไปดู
เดินรอบโรงเรียนกันไปหมด วุ่นวายจัง สงสัยอยากจดจำ รร. ไว้ ก็จะไปแล้วนี่
…. ทั้งที่แต่ก่อน อยู่แค่หลังห้อง ไม่งั้นก็หน้าห้องน้ำ
คุยกับเพื่อนที่ไม่สนิทกันมากๆ อาทิเช่น เด็กเรียน …… จะต่อไหนหรอ เจอกันข้างนอกอย่าลืมทักน๊ะ
…… ทั้งที่แต่ก่อนไม่ค่อยคุย หรือไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ
ทักทายอาจารย์อย่างคุ้นเคย ผมติดที่นู่น หนูติดที่นี่ คุยหมด
….. ทั้งที่แต่ก่อนไม่ชอบเลยอาจารย์คนนี้ ชอบบ่นจัง จู้จี้ให้ส่งงานอยู่ได้
วันสุดท้ายที่จะจากโรงเรียนที่เคยเรียน ก้าวสุดท้าย ที่จะออกจากประตูโรงเรียนไปนั้น เป็นก้าวที่ช้าที่สุด
…… ทั้งที่แต่ก่อน ต้องมายืนรอหน้าประตู เพื่อรอเวลากลับบ้าน และพยายามที่จะออก จากประตูโรงเรียนให้เร็วที่สุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น